Cycling around the world for Peace
 
 
دوچرخه سواری دور دنیا برای صلح و حفظ طبیعت
 

 

It has been almost 1 month that we are in South Korea. After leaving Japan via a ferry from Shimonoseki to Busan, we took another ferry to get Geoje Island where our Iranian friend Mehdi was expecting to meet and host us
About 3 years a go when we where training in Iran to start our peace journey, we travelled by bike from Yazd to Isfahan. We made a lot of nice friends. Mehdi and Morvarid where 2 of these friends who we didn’t even talk to each other while us were just taking pictures. We were 4 together in small historic village of Kharanagh. The pictures we took were the beginning of a new friendship. On that trip we also planted the first tree in the yard of Hotel Silk Road in Yazd then we left to Isfahan. After a while we kept in touch by email and when we where in America Morvarid who had moved to the USA helped and supported us a lot at East and also West part of the country. She told us that Mehdi  has also moved to South Korea and he is working at DSME Company as an engineer. What a small world. Now 4 of us in different cities of the world

Right after getting to Geoje Island, South Korea Mehdi and his friends at Daewoo Shipbuilding and Marine Engineering Company (DSME) planned a 2 days trip to HWA-SUN village where was Gabriele’s home town. We enjoyed a lot to be with our new Korean friends and learned a lot of things about their culture. We visited Song-Kwang temple and after climbing to the pick of a mountain, before we leave the village, we planted our first peace tree in Korea. We named the Persimmon tree, Family. In honor our new Korean family members who did their best to make pleasant time for us. In a short notice after 1 day on October 27th we were also able to plant 7 Photinia Glabra trees at the campus of DSME. We named the trees Trust and Passion Community. What a nice beginning for our journey in Korea. To read more about the tree planting Ceremony please click on the bellow links
 English link:http://www.dsme.co.kr/2004gazette/pdf/447-2.pdf
Korean link:http://news.naver.com/main/read.nhn?mode=LSD&mid=sec&sid1=101&oid=001&aid=0002335677

It was really hard for us to leave the beautiful Island and our new supportive friends, but we had to go. In the short period of time the weather had changed so fast. It was getting cold and it reminded us of last year when we had cold time in North America. “Let’s go Nasim. We should move as fast as possible before the winter comes”. Any way we took a ferry to Busan and after 8 days biking in really beautiful roads we got to Seoul on November 4th 2008

It was not a long trip in Korea (less than 600 kilometers), but it took us 8 days due to in average we rode between 50 and 70 kilometers a day. The wind was against us almost every day, fuggy and rainy days and because we were riding in very small local roads they were so hilly - Between 10 and 13 percent uphills - One of our new friends in Korea, Jan helped us to get the GPS map of the road and it helped us very well to find our direction in these tiny roads, but unfortunately after 4 days the GPS stopped working with no reason. We were getting crazy. “What’s going on? Come on GPS. You were not supposed to stop working while we were enjoying having the whole map of our route”. We didn’t have any other choice and we had to go trough busier main roads
As usual we tried to stay with local people on the way. Any time we asked them to let us camping on their properties they allowed us and sometimes they invited us to their houses, especially for typical Korean breakfast. Kimchi (Spicy Korean pickled cabbage) and rice. Our main food during these days was Kimchi, Rice and Tuna

Right after getting to Seoul which was the last stop in Korea we got so nerves and busy, due to we had to apply for the Chinese visa. The first day in Seoul we went to Chinese embassy. We had never seen the embassy like this before. They don't even let you to get in. to apply for visa you have to straightly go to travel agencies which needs a lot of money. We forced the officer at the entrance door to let us get in. negotiation works in the most Asian countries. No is not a real No!!!  Finally he allowed us to get in. After getting to the embassy we attempted to talk to the officers, but they didn’t even give us the application forms. Some one said: “go to travel agency. The other one said “if you don’t have Korean ID card you can’t get Chinese visa”. What is going on? We were getting mad in the crowded Chinese embassy. We were so disappointed, but we needed to make it. After talking to the other officers, showing our documents and talking about our trip she helped us to talk to the consul. She said “give them the application forms”. We got so happy and they accepted our documents, but again something happened which we didn’t expect. “We will issue your visa just for 1 month, that’s it”. It was so shocking, just 1 month? What we can do in such a huge country in 1 month? Again we started to negotiate but unfortunately there were no way to change their mind. That was a rule and we should respect it. Now we have to pay about 60 dollars each person just for 1 month visa. This is what it is
It was like a nightmare for us “what we can do in 1 month, where should we go? Toward South? West? And where is the next country? These were our questions and we couldn’t find any answer for them. We were just looking at the map of the world to figure out how we can ride in China. Finally we decided to change our plan and go toward South then after passing Vietnam, Cambodia and Thailand go to Indi
The first step was getting ferry ticket to China. “Step by step guys, calm down”. We went to the travel agency to book the ferry to Tianjin in China which runs 2 days a week, but after few minutes something happened unpredictable
The lady said. “Sorry sir you can’t go to China by ferry because you are Iranian. The only option for you would be flying to Beijing and after that again fly to the next country”. That was so funny. We were getting mad about all of these strange rules. “Let’s go out. I really can’t concentrate. If this is true we cant even go to Vietnam” after looking at some websites we found out that China has some rules about passing the borders and foreigners are not allowed to pass them by their vehicles. It was so confusing. The only option would be India or Malaysia
After few minutes thinking about that we thought, it’s not so bad. Let’s try for Indian visa. Oh my God, the new challenges are really intolerable. That was not a good beginning in Seoul, but at least we were so lucky to be hosted by our new American friends Vivian and Dwaine the members of HC. “You guys can stay with us as long as you want to” Said Dwaine
 
At the moment we are in Seoul waiting for the answer of Indian visa, hopefully we will make it. It’s is a good opportunity for us to go to Kyung Hee university and talk to the English students of Vivian and Dwaine about our mission
Who knows where the next country is? Let’s see what will happened

حدودا 4 هفته ای است که وارد کشور کره جنوبی شده ایم، ژاپن و شهر شیمونوسکی را با کشتی ترک کردیم و وارد پوسان، دومین شهر بزرگ کره شدیم و از آنجا با یک کشتی دیگر خود را به جزیره Geoje در جنوب پوسان رساندیم.
در این جزیره یک دوست خوب ایرانی به نام مهدی منتظرمان بود.
حدودا 3 سال پیش زمانیکه برای تمرین دوچرخه سواری، سفری را به یزد داشتیم با مهدی و مروارید آشنا شدیم. در خرابه های خرانق در حال عکاسی از دیوارهای گلی بودیم و بدون آنکه با هم حرفی بزنیم به کمک یک سه پایه کوچک چهار نفری عکس یادگاری می گرفتیم و این عکس آغازی بود برای آشنایی.
یادش به خیر، در همان برنامه بود که برای اولین بار محسن را می دیدیم و با هم از اردکان تا چک چک را رکاب زدیم. غروب آن روز به یاد ماندنی هم برای همیشه با محسن وداع گفتیم، بدون آنکه بدانیم. فقط خدا می دانست که این اولین و آخرین دیدار ما خواهد بود.
در همان سفر هم اولین درختمان را از مجموعه درختان صلح در حیاط هتل جاده ابریشم کاشتیم و به سمت اصفهان راهی شدیم.
بعدها از طریق اینترنت و ایمیل با مهدی و مروارید بیشتر آشنا شدیم. مروارید را در آمریکا چندین بار ملاقات کردیم ، حمایتها و کمکهای او در شرق و غرب کشور آمریکا گره گشای بسیاری از مشکلاتمان بود.
در همان روزها فهمیدیم که مهدی برای کار به کره جنوبی منتقل شده. چه دنیای عجیبی، حالا ما 4 نفر هر کدام به نوعی در این دنیای کوچک سرگردان شده ایم. از همان روزها مهدی پیام می داد که در صورت سفر به کره جنوبی او میزبان ما خواهد بود. در تمام روزهای بارانی و سخت که در ژاپن دوچرخه سواری می کردیم فکر دیدار دوباره و کمی استراحت کنار یک دوست قدیمی شوق و نیرویی خاص به ما داده بود.
با ورود به کشور کره مستقیما توسط یک کشتی از شهر پوسان به جزیره کوجه راهی شدیم، جایی که مهدی و دوستانش در انتظارمان بودند.
آنها سفری دو روزه به یک روستای زیبا به نام HWA-SUN زادگاه گابریل، همکار مهدی را تدارک داده بودند. لحظاتی شیرین و بیاد ماندنی را با این عزیزان که خود را یک خانواده می نامند داشتیم. بازدید از یک معبد بسیار زیبا و قدیمی، صعود به یکی از ارتفاعات منطقه و اقامت شبانه در یک روستای دورافتاده و آرام. در انتها قبل از وداع با خانواده گابریل اولین درخت صلح را در کشور کره و در حیاط منزل آنها با نام خانواده به یادگار گذاشتیم.

با هماهنگی های انجام شده توسط این عزیزان موفق به کاشت 7 درخت دیگر در مجموعه DSME (یکی از شرکتهای اصلی و بزرگ سازنده کشتی های تجاری دنیا) در تاریخ7 آبان 1378 (27 اکتبر 2008) شدیم.اعتماد و اشتیاق نامهای زیبایی بود که برای این مجموعه درختها انتخاب شد.


English link:http://www.dsme.co.kr/2004gazette/pdf/447-2.pdf
Korean link:http://news.naver.com/main/read.nhn?mode=LSD&mid=sec&sid1=101&oid=001&aid=0002335677


اصلا دوست نداشتیم که جزیره را ترک کنیم و دوباره راهی شویم، اما چاره ای نیست با توجه به اینکه هوا در مدت کمتر از چند روز سرد شد و این آغازی بود برای برگ ریزان.
بالاخره به راه افتادیم، با یک کشتی خود را به پوسان رساندیم و بعد از 8 روز دوچرخه سواری در جاده های بسیار زیبای پاییزی در روز سه شنبه 14 آبان 87 ( 4 نوامبر 2008) به پایتخت و شهر بزرگ سئول رسیدیم.
مسافت زیادی نبود (کمتر از 600 کیلومتر) اما 8 روز طول کشید، باد روبرو و همیشگی، سرمای هوا، یک روز بارانی، زیبایی و خلوتی جاده، شیبهای بسیار تند (بیش از 10 درجه) باعث شده بود سرعتمان بسیار کم شود و در یکی از روزها فقط 50 کیلومتر رکاب زده بودیم.
در کوجه که بودیم از طریق اینترنت و یک سایت دوچرخه سواری در کره موفق به پیدا کردن نقشه ها و مسیرهای دوچرخه سواری در این کشور شدیم و دراین میان نقشه حرکت همراه با فایلهای GPS بسیار کارآمد بود.
بدون آنکه مسیری را اشتباه برویم از خلوت ترین جاده ها رد می شدیم. ساعتها می گذشت بدون آنکه ماشینی از کنارمان عبور کند. از بس در جاده های شلوغ و پرترافیک دوچرخه سواری کرده ایم، رکاب زدن در مکانهای خلوت برایمان سخت شده. رنگ زرد درختان و ریزش برگها بر روی جاده و خلوتی آن باعث شده بود حسابی احساس دلتنگی کنیم. اما در روز چهارم، GPS بدون هیچ دلیلی از کار افتاد و بدون آن نمی توانستیم در چنین جاده هایی رکاب بزنیم و قطعا گم می شدیم. به هر ترتیب خود را به یکی از جاده های اصلی رساندیم و 4 روز بعدی را از روی نقشه ادامه دادیم. باور کردنی نبود اما حال و احوالمان بسیار بهتر شد و صد البته دیگر خبری از شیبهای تند هم نبود!!!!
در طول این مدت برای خواب به مزارع می رفتیم و مردم به ما اجازه می داند در باغ و یا حیاط منزلشان چادر بزنیم. صبح هم ما را برای صبحانه دعوت می کردند.
تصور کنید صبحانه ماهی آب پز، چیزی شبیه به آبگوشت ماهی همراه با برنج شفته و در کنار آن انواع کیمچی (ترشی کره ای) که بسیار هم تند است!!!!
البته ما بیشتر برنج با ترشی می خوردیم، حتی تحمل بوی تند ماهی در صبح برایمان سخت بود.
ما بر این عقیده هستیم که غذا یکی از اصلی ترین قسمتهای فرهنگ یک جامعه است و در این سفر سعی کرده ایم که اکثر غذا ها را حتی برای یک بار هم که شده امتحان کنیم.
از قورباغه گرفته تا انواع صدف، هشت پا و انواع و اقسام موجودات دریایی، اما تحمل بعضی از غذاها در کره ای برایمان بسیار سخت و ناراحت کننده بود. در زمانی مناسب حتما یکی از این غذاها را همراه با عکس شرح می دهیم.

به محض ورود به شهر سئول برای دریافت ویزای کشور بعدی اقدام کردیم، چین اولین آنها بود. با مراجعه به سفارت متوجه شدیم که می بایست از طریق آژانسهای مسافرتی اقدام کنیم، اما می دانستیم که این کار زمان و هزینه بالایی دارد. پس مستقیما وارد شدیم ، حتی فرم درخواست را هم در اختیار ما قرار نمی داند، بعد از کلی صحبت فرم گرفتیم. اما بعد از چند دقیقا به ما گفتند که متاسفیم ، ویزا صادر نمی شود چون ما کارت شناسایی کره ای نداریم!!!!
داستان طولانی دارد اما جالب اینکه روز بعد پاسپورت و ویزای توریستی چین در دستمان بود. کمله و معنی "نه" در آسیا، اروپا و آمریکا بسیار متفاوت است. در اروپا و آمریکا و قتی می گویند نه یعنی نه . اما در آسیا با کمی چانه زدن، التماس و خواهش "نه" به "بله" تبدیل می شود.
آنقدر خوشحال بودیم که ویزا گرفته ایم که به زمان آن توجه نکردیم. ویزای 1 ماه برایمان صادر شده بود. البته گویا ویزای توریستی چین کلا 1 ماه است. اما ما حدودا 4-5 ماه زمان لازم داریم تا بتوانیم از این کشور پهناور عبور کنیم.
به یک رستوران رفتیم و نقشه جهان را جلویمان پهن کردیم و ساعتها روی ادامه مسیر فکر کردیم. با توجه به فصل و هوای سرد تصمیم رفتن به جنوب و کشورهای ویتنام، کامبوج، تایلند را گرفتیم تا نهایتا به هند برسیم.
راهی یک آژانس مسافرتی شدیم تا بلیط کشتی به چین را بخریم، اما بعد از چند دقیقه یک مشکل جدید!!!
مسئول فروش می گفت چون ایرانی هستیم، نمی توانیم با کشتی وارد چین شویم و تنها راه پرواز به پکن است!!!!
خیلی خنده دار بود و اصلا انتظار چنین چیزی را نداشتیم، اما نهایتها نتوانستیم بلیط بخریم و دست از پا درازتر برگشتیم.
اگر این قانون درست باشد، پس رفتن به ویتنام هم مشکل ساز خواهد بود. با چرخی در اینترنت و خواندن چندین سفر نامه متوجه شدیم که چین در بعضی از مرزها با عبور افراد غیر چینی بسیار مشکل دارد و به آنها اجازه عبور نمی دهد.
تقریبا تمام برنامه هایمان بهم خورد، تنها 2 انتخاب دیگر داریم، هند یا مالزی.
کمی که فکر می کنیم شاید هم بد نشده که فقط یک ماه ویزا داریم، در این صورت با ورود به هند و نهایتها پاکستان سفرمان کوتاهتر شده و زودتر به ایران می رسیم. همین ذوق و شوق رسیدن به خانواده و دوستان در زمانی کوتاهتر باعث شد که ناراحتی ویزا را فراموش کنیم و برای کشور بعدی یعنی هند اقدام کنیم.
در حال حاظر منتظر جواب سفارت هند هستیم تا مجددا به یک آژانس مسافرتی مراجعه کنیم تا در صورت عدم صدور بلیط کشتی، خود را با یک پرواز به پکن برسانیم و در مدت یک ماه هر چه می توانیم رکاب بزنیم و بعد راهی مقصد بعدی شویم.

 


 |+| نوشته شده در  2008/11/14ساعت 1:25  توسط جعفر ادریسی و سمیه (نسیم) یوسفی  | 
 
  بالا