Cycling around the world for Peace
دوچرخه سواری دور دنیا برای صلح و حفظ طبیعت


It has been almost 1 month that we are in South Korea. After leaving Japan via a ferry from Shimonoseki to Busan, we took another ferry to get Geoje Island where our Iranian friend Mehdi was expecting to meet and host us
About 3 years a go when we where training in Iran to start our peace journey, we travelled by bike from Yazd to Isfahan. We made a lot of nice friends. Mehdi and Morvarid where 2 of these friends who we didn’t even talk to each other while us were just taking pictures. We were 4 together in small historic village of Kharanagh. The pictures we took were the beginning of a new friendship. On that trip we also planted the first tree in the yard of Hotel Silk Road in Yazd then we left to Isfahan. After a while we kept in touch by email and when we where in America Morvarid who had moved to the USA helped and supported us a lot at East and also West part of the country. She told us that Mehdi  has also moved to South Korea and he is working at DSME Company as an engineer. What a small world. Now 4 of us in different cities of the world

Right after getting to Geoje Island, South Korea Mehdi and his friends at Daewoo Shipbuilding and Marine Engineering Company (DSME) planned a 2 days trip to HWA-SUN village where was Gabriele’s home town. We enjoyed a lot to be with our new Korean friends and learned a lot of things about their culture. We visited Song-Kwang temple and after climbing to the pick of a mountain, before we leave the village, we planted our first peace tree in Korea. We named the Persimmon tree, Family. In honor our new Korean family members who did their best to make pleasant time for us. In a short notice after 1 day on October 27th we were also able to plant 7 Photinia Glabra trees at the campus of DSME. We named the trees Trust and Passion Community. What a nice beginning for our journey in Korea. To read more about the tree planting Ceremony please click on the bellow links
 English link:
Korean link:

It was really hard for us to leave the beautiful Island and our new supportive friends, but we had to go. In the short period of time the weather had changed so fast. It was getting cold and it reminded us of last year when we had cold time in North America. “Let’s go Nasim. We should move as fast as possible before the winter comes”. Any way we took a ferry to Busan and after 8 days biking in really beautiful roads we got to Seoul on November 4th 2008

It was not a long trip in Korea (less than 600 kilometers), but it took us 8 days due to in average we rode between 50 and 70 kilometers a day. The wind was against us almost every day, fuggy and rainy days and because we were riding in very small local roads they were so hilly - Between 10 and 13 percent uphills - One of our new friends in Korea, Jan helped us to get the GPS map of the road and it helped us very well to find our direction in these tiny roads, but unfortunately after 4 days the GPS stopped working with no reason. We were getting crazy. “What’s going on? Come on GPS. You were not supposed to stop working while we were enjoying having the whole map of our route”. We didn’t have any other choice and we had to go trough busier main roads
As usual we tried to stay with local people on the way. Any time we asked them to let us camping on their properties they allowed us and sometimes they invited us to their houses, especially for typical Korean breakfast. Kimchi (Spicy Korean pickled cabbage) and rice. Our main food during these days was Kimchi, Rice and Tuna

Right after getting to Seoul which was the last stop in Korea we got so nerves and busy, due to we had to apply for the Chinese visa. The first day in Seoul we went to Chinese embassy. We had never seen the embassy like this before. They don't even let you to get in. to apply for visa you have to straightly go to travel agencies which needs a lot of money. We forced the officer at the entrance door to let us get in. negotiation works in the most Asian countries. No is not a real No!!!  Finally he allowed us to get in. After getting to the embassy we attempted to talk to the officers, but they didn’t even give us the application forms. Some one said: “go to travel agency. The other one said “if you don’t have Korean ID card you can’t get Chinese visa”. What is going on? We were getting mad in the crowded Chinese embassy. We were so disappointed, but we needed to make it. After talking to the other officers, showing our documents and talking about our trip she helped us to talk to the consul. She said “give them the application forms”. We got so happy and they accepted our documents, but again something happened which we didn’t expect. “We will issue your visa just for 1 month, that’s it”. It was so shocking, just 1 month? What we can do in such a huge country in 1 month? Again we started to negotiate but unfortunately there were no way to change their mind. That was a rule and we should respect it. Now we have to pay about 60 dollars each person just for 1 month visa. This is what it is
It was like a nightmare for us “what we can do in 1 month, where should we go? Toward South? West? And where is the next country? These were our questions and we couldn’t find any answer for them. We were just looking at the map of the world to figure out how we can ride in China. Finally we decided to change our plan and go toward South then after passing Vietnam, Cambodia and Thailand go to Indi
The first step was getting ferry ticket to China. “Step by step guys, calm down”. We went to the travel agency to book the ferry to Tianjin in China which runs 2 days a week, but after few minutes something happened unpredictable
The lady said. “Sorry sir you can’t go to China by ferry because you are Iranian. The only option for you would be flying to Beijing and after that again fly to the next country”. That was so funny. We were getting mad about all of these strange rules. “Let’s go out. I really can’t concentrate. If this is true we cant even go to Vietnam” after looking at some websites we found out that China has some rules about passing the borders and foreigners are not allowed to pass them by their vehicles. It was so confusing. The only option would be India or Malaysia
After few minutes thinking about that we thought, it’s not so bad. Let’s try for Indian visa. Oh my God, the new challenges are really intolerable. That was not a good beginning in Seoul, but at least we were so lucky to be hosted by our new American friends Vivian and Dwaine the members of HC. “You guys can stay with us as long as you want to” Said Dwaine
At the moment we are in Seoul waiting for the answer of Indian visa, hopefully we will make it. It’s is a good opportunity for us to go to Kyung Hee university and talk to the English students of Vivian and Dwaine about our mission
Who knows where the next country is? Let’s see what will happened

حدودا 4 هفته ای است که وارد کشور کره جنوبی شده ایم، ژاپن و شهر شیمونوسکی را با کشتی ترک کردیم و وارد پوسان، دومین شهر بزرگ کره شدیم و از آنجا با یک کشتی دیگر خود را به جزیره Geoje در جنوب پوسان رساندیم.
در این جزیره یک دوست خوب ایرانی به نام مهدی منتظرمان بود.
حدودا 3 سال پیش زمانیکه برای تمرین دوچرخه سواری، سفری را به یزد داشتیم با مهدی و مروارید آشنا شدیم. در خرابه های خرانق در حال عکاسی از دیوارهای گلی بودیم و بدون آنکه با هم حرفی بزنیم به کمک یک سه پایه کوچک چهار نفری عکس یادگاری می گرفتیم و این عکس آغازی بود برای آشنایی.
یادش به خیر، در همان برنامه بود که برای اولین بار محسن را می دیدیم و با هم از اردکان تا چک چک را رکاب زدیم. غروب آن روز به یاد ماندنی هم برای همیشه با محسن وداع گفتیم، بدون آنکه بدانیم. فقط خدا می دانست که این اولین و آخرین دیدار ما خواهد بود.
در همان سفر هم اولین درختمان را از مجموعه درختان صلح در حیاط هتل جاده ابریشم کاشتیم و به سمت اصفهان راهی شدیم.
بعدها از طریق اینترنت و ایمیل با مهدی و مروارید بیشتر آشنا شدیم. مروارید را در آمریکا چندین بار ملاقات کردیم ، حمایتها و کمکهای او در شرق و غرب کشور آمریکا گره گشای بسیاری از مشکلاتمان بود.
در همان روزها فهمیدیم که مهدی برای کار به کره جنوبی منتقل شده. چه دنیای عجیبی، حالا ما 4 نفر هر کدام به نوعی در این دنیای کوچک سرگردان شده ایم. از همان روزها مهدی پیام می داد که در صورت سفر به کره جنوبی او میزبان ما خواهد بود. در تمام روزهای بارانی و سخت که در ژاپن دوچرخه سواری می کردیم فکر دیدار دوباره و کمی استراحت کنار یک دوست قدیمی شوق و نیرویی خاص به ما داده بود.
با ورود به کشور کره مستقیما توسط یک کشتی از شهر پوسان به جزیره کوجه راهی شدیم، جایی که مهدی و دوستانش در انتظارمان بودند.
آنها سفری دو روزه به یک روستای زیبا به نام HWA-SUN زادگاه گابریل، همکار مهدی را تدارک داده بودند. لحظاتی شیرین و بیاد ماندنی را با این عزیزان که خود را یک خانواده می نامند داشتیم. بازدید از یک معبد بسیار زیبا و قدیمی، صعود به یکی از ارتفاعات منطقه و اقامت شبانه در یک روستای دورافتاده و آرام. در انتها قبل از وداع با خانواده گابریل اولین درخت صلح را در کشور کره و در حیاط منزل آنها با نام خانواده به یادگار گذاشتیم.

با هماهنگی های انجام شده توسط این عزیزان موفق به کاشت 7 درخت دیگر در مجموعه DSME (یکی از شرکتهای اصلی و بزرگ سازنده کشتی های تجاری دنیا) در تاریخ7 آبان 1378 (27 اکتبر 2008) شدیم.اعتماد و اشتیاق نامهای زیبایی بود که برای این مجموعه درختها انتخاب شد.

English link:
Korean link:

اصلا دوست نداشتیم که جزیره را ترک کنیم و دوباره راهی شویم، اما چاره ای نیست با توجه به اینکه هوا در مدت کمتر از چند روز سرد شد و این آغازی بود برای برگ ریزان.
بالاخره به راه افتادیم، با یک کشتی خود را به پوسان رساندیم و بعد از 8 روز دوچرخه سواری در جاده های بسیار زیبای پاییزی در روز سه شنبه 14 آبان 87 ( 4 نوامبر 2008) به پایتخت و شهر بزرگ سئول رسیدیم.
مسافت زیادی نبود (کمتر از 600 کیلومتر) اما 8 روز طول کشید، باد روبرو و همیشگی، سرمای هوا، یک روز بارانی، زیبایی و خلوتی جاده، شیبهای بسیار تند (بیش از 10 درجه) باعث شده بود سرعتمان بسیار کم شود و در یکی از روزها فقط 50 کیلومتر رکاب زده بودیم.
در کوجه که بودیم از طریق اینترنت و یک سایت دوچرخه سواری در کره موفق به پیدا کردن نقشه ها و مسیرهای دوچرخه سواری در این کشور شدیم و دراین میان نقشه حرکت همراه با فایلهای GPS بسیار کارآمد بود.
بدون آنکه مسیری را اشتباه برویم از خلوت ترین جاده ها رد می شدیم. ساعتها می گذشت بدون آنکه ماشینی از کنارمان عبور کند. از بس در جاده های شلوغ و پرترافیک دوچرخه سواری کرده ایم، رکاب زدن در مکانهای خلوت برایمان سخت شده. رنگ زرد درختان و ریزش برگها بر روی جاده و خلوتی آن باعث شده بود حسابی احساس دلتنگی کنیم. اما در روز چهارم، GPS بدون هیچ دلیلی از کار افتاد و بدون آن نمی توانستیم در چنین جاده هایی رکاب بزنیم و قطعا گم می شدیم. به هر ترتیب خود را به یکی از جاده های اصلی رساندیم و 4 روز بعدی را از روی نقشه ادامه دادیم. باور کردنی نبود اما حال و احوالمان بسیار بهتر شد و صد البته دیگر خبری از شیبهای تند هم نبود!!!!
در طول این مدت برای خواب به مزارع می رفتیم و مردم به ما اجازه می داند در باغ و یا حیاط منزلشان چادر بزنیم. صبح هم ما را برای صبحانه دعوت می کردند.
تصور کنید صبحانه ماهی آب پز، چیزی شبیه به آبگوشت ماهی همراه با برنج شفته و در کنار آن انواع کیمچی (ترشی کره ای) که بسیار هم تند است!!!!
البته ما بیشتر برنج با ترشی می خوردیم، حتی تحمل بوی تند ماهی در صبح برایمان سخت بود.
ما بر این عقیده هستیم که غذا یکی از اصلی ترین قسمتهای فرهنگ یک جامعه است و در این سفر سعی کرده ایم که اکثر غذا ها را حتی برای یک بار هم که شده امتحان کنیم.
از قورباغه گرفته تا انواع صدف، هشت پا و انواع و اقسام موجودات دریایی، اما تحمل بعضی از غذاها در کره ای برایمان بسیار سخت و ناراحت کننده بود. در زمانی مناسب حتما یکی از این غذاها را همراه با عکس شرح می دهیم.

به محض ورود به شهر سئول برای دریافت ویزای کشور بعدی اقدام کردیم، چین اولین آنها بود. با مراجعه به سفارت متوجه شدیم که می بایست از طریق آژانسهای مسافرتی اقدام کنیم، اما می دانستیم که این کار زمان و هزینه بالایی دارد. پس مستقیما وارد شدیم ، حتی فرم درخواست را هم در اختیار ما قرار نمی داند، بعد از کلی صحبت فرم گرفتیم. اما بعد از چند دقیقا به ما گفتند که متاسفیم ، ویزا صادر نمی شود چون ما کارت شناسایی کره ای نداریم!!!!
داستان طولانی دارد اما جالب اینکه روز بعد پاسپورت و ویزای توریستی چین در دستمان بود. کمله و معنی "نه" در آسیا، اروپا و آمریکا بسیار متفاوت است. در اروپا و آمریکا و قتی می گویند نه یعنی نه . اما در آسیا با کمی چانه زدن، التماس و خواهش "نه" به "بله" تبدیل می شود.
آنقدر خوشحال بودیم که ویزا گرفته ایم که به زمان آن توجه نکردیم. ویزای 1 ماه برایمان صادر شده بود. البته گویا ویزای توریستی چین کلا 1 ماه است. اما ما حدودا 4-5 ماه زمان لازم داریم تا بتوانیم از این کشور پهناور عبور کنیم.
به یک رستوران رفتیم و نقشه جهان را جلویمان پهن کردیم و ساعتها روی ادامه مسیر فکر کردیم. با توجه به فصل و هوای سرد تصمیم رفتن به جنوب و کشورهای ویتنام، کامبوج، تایلند را گرفتیم تا نهایتا به هند برسیم.
راهی یک آژانس مسافرتی شدیم تا بلیط کشتی به چین را بخریم، اما بعد از چند دقیقه یک مشکل جدید!!!
مسئول فروش می گفت چون ایرانی هستیم، نمی توانیم با کشتی وارد چین شویم و تنها راه پرواز به پکن است!!!!
خیلی خنده دار بود و اصلا انتظار چنین چیزی را نداشتیم، اما نهایتها نتوانستیم بلیط بخریم و دست از پا درازتر برگشتیم.
اگر این قانون درست باشد، پس رفتن به ویتنام هم مشکل ساز خواهد بود. با چرخی در اینترنت و خواندن چندین سفر نامه متوجه شدیم که چین در بعضی از مرزها با عبور افراد غیر چینی بسیار مشکل دارد و به آنها اجازه عبور نمی دهد.
تقریبا تمام برنامه هایمان بهم خورد، تنها 2 انتخاب دیگر داریم، هند یا مالزی.
کمی که فکر می کنیم شاید هم بد نشده که فقط یک ماه ویزا داریم، در این صورت با ورود به هند و نهایتها پاکستان سفرمان کوتاهتر شده و زودتر به ایران می رسیم. همین ذوق و شوق رسیدن به خانواده و دوستان در زمانی کوتاهتر باعث شد که ناراحتی ویزا را فراموش کنیم و برای کشور بعدی یعنی هند اقدام کنیم.
در حال حاظر منتظر جواب سفارت هند هستیم تا مجددا به یک آژانس مسافرتی مراجعه کنیم تا در صورت عدم صدور بلیط کشتی، خود را با یک پرواز به پکن برسانیم و در مدت یک ماه هر چه می توانیم رکاب بزنیم و بعد راهی مقصد بعدی شویم.


 |+| نوشته شده در  2008/11/14ساعت 1:25  توسط جعفر ادریسی و سمیه (نسیم) یوسفی  | 

 |+| نوشته شده در  2008/11/7ساعت 14:54  توسط جعفر ادریسی و سمیه (نسیم) یوسفی  | 


Finally after almost 2 weeks stop in Geoje Island and planting 8 peace trees, we left to Seoul (will write about it soon). In 2 weeks the weather changed quite fast. At the moment we are in Bong yang which is about 200 kilometers far from Busan. We are enjoying riding our bikes by the rice lands. Change of the color of leaves is gorgeous and stunning, but it’s so sad to see them which are leaving the trees

پس از اقامتی 2 هفته ای در جزیره Geoge و کاشت 8 درخت (مطالب و تصاویر این مدت آماده شده و در اولین فرصت در سایت درج خواهد شد) جزیره را به سمت شمال و شهر سئول ترک کردیم. ابتدا با یک کشتی خود را به شهر پوسان رسانده و از آنجا مسیر را با دوچرخه ادامه دادیم. در حال حاضر به شهر Bongyang رسیده ایم و به علت هوای سرد پاییزی و باراندگی، شب را در یک Motel می گذرانیم.
کمتر از 300 کیلومتر دیگر به سئول خواهیم رسید، مسیری بسیار جذاب، رنگارنگ، خلوت و در کنار مزارع، باغ ها و روستاهای زیبا.

Pleasant Time

Koji and Emi's house

 |+| نوشته شده در  2008/11/1ساعت 0:23  توسط جعفر ادریسی و سمیه (نسیم) یوسفی  | 

The story of meeting Koji and Emi Kubo
By the time we were in Tokyo searching to find the best way for cycling in Japan, we found two incredible Japanese people via a cycling website. Koji and Emi, are a couple who did cycling around the world for 3 years and half.  We attempted to meet them and after sending an email, they invited us to their home in Sakaie city (50 kilometers south of Osaka city). Koji and Emi had passed more than 70 countries by bicycle and Iran was one of the countries they visited on their way (about 9 years ago). On a rainy day eventually after searching a lot and getting lost on the road we found their house. Koji and Emi who now have 2 sweet sons (Miki 4 years old and Mikooni 1 year old) warmly welcomed us. Koji was working so hard and Emi was taking care of the 2 energetic boys. We spent 2 days in their home.They had wonderful stories to share and we were so lucky to meet with these wonderful family. The best time for us to get relax and also take time with the 2 lovely boys. Koji suggested us to change our route and instead of cycling on route 2 which was so busy, take another route and ride from Takamtsu to Matsuyama. It was very good idea, we changed our plan, but unfortunately it was not what we expected. 150 kilometers route 11 was very busy, narrow and full of trucks. Any way finally after 2 days riding on this way we go to Hiroshima

کوجی و امی
در روزهایی که در شهر توکیو اقامت داشتیم، از طریق یک سایت دوچرخه سواری ژاپنی با زوج دوچرخه سواری آشنا شدیم به نام های کوجی و امی که حدودا 9 سال پیش به مدت 3 سال و نیم سفری به دور دنیا با دوچرخه انجام داده و جالب اینکه از ایران نیز عبور کرده یودند. خیلی دوست داشتیم با آنها آشنا شویم و از تجربیات آنها در سفرشان به دور دنیا استفاده کنیم و برای ادامه سفر در ژاپن نیز ما را راهنمایی کنند.
منزل آنها در مسیر حرکتمان نبود و تقریبا 50 کیلومتر جنوب اوساکا قرار داشت، اما ارزش داشت که ملاقاتشان کنیم.
بعد از خروج از اوساکا در یک روز بارانی به طرف شهر ساکایی حرکت کردیم و در انتهای روز رسیدیم. پیدا کردن آدرس آنها بسیار مشکل بود اما به ما از قبل گفته بودند که در صورت بروز مشکل کافی است که نام آنها را بیاوریم و همه کمکمان می کنند. چون معمولا تعداد زیادی توریست جهانگرد و دوچرخه سوار به خانه آنها می آیند و همه محل آنها را می شناسند.
زنگ یکی از خانه ها را زدیم و اسم کوجی و امی را آوردیم، صاحب خانه با کلی لطف و مهربانی ما را راهنمایی کرد تا به مقصد برسیم.
کوجی، امی و دو پسر کوچکشان (میکونی و میکی) با لبخندی سرشار از ذوق منتظرمان بودند. بله اکنون این زوج خوشبخت دو پسر 1 و 4 ساله داشتند.
آنها با هزینه شخصی سفر را انجام داده بودند و حالا مجبور هستند که حسابی کار کنند تا بتوانند زندگی را اداره کنند. به طوری که ما در 2 روزی که آنجا اقامت داشتیم فقط 1-2 ساعت موفق شدیم که با کوجی صحبت کنیم و متاسفانه حتی نتوانستیم عکسی از او بگیریم.
بیشتر با امی هم صحبت بودیم تا از خاطارات سفرشان بشنویم، سفری 3 سال و نیمه به بیش از 70 کشور همراه با انبوهی از عکسهای زیبا و جالب. داستانها کم کم به ایران رسید، ورود به بندرعباس در تابستان و رکاب زدن به سمت شمال غربی ایران و ادامه حرکت در ترکیه.
خاطراتی شنیدنی از نحوه برخورد با پلیس، میهمان نوازی مردم مخصوصا راننده های کامیبون و تریلی، صنایع دستی (یک گلیم بزرگ و رومیزهای قلمکار اصفهان به محض ورود به خانه به چشم می خورد) و ...
اما، امی خاطرات ناراحت کننده ای هم داشت، زمانیکه از مزاحمت و اذیت برخی از مردم ایران صحبت می کرد، از شرم صورتمان سرخ شده بود و جوابی نداشتیم.
واقعا جای بسی تاسف است. این چندمین باری است که از توریستها و ماجراجویانی که به ایران سفر کرده اند این موضوعات را می شنویم.
ما در ژاپن خاطرات و روزهای سختی را به علت جاده های شلوغ، آلودگی و... تجربه کرده ایم اما احترام، لطف، محبت و امنیتی که مردم ژاپن به ما هدیه کردند باعث شده که همه چیز را فراموش کنیم و همیشه از ژاپن به نیکی یاد کنیم.
اما امی و امی های دیگری که به ایران سفر کرده اند، جاذبه های تاریخی زیادی را دیده اند، صنایع دستی و سوغات فراوان خرید کرده اند اما مزاحمتها، شیرینی سفرشان را گاها به تلخی تبدیل کرده و قطعا هر کجا بخواهند در مورد ایران و مردم ایران صحبت کنند، این تلخی تجربیات را به سایرین هم منتقل خواهند کرد.

به پیشنهاد کوجی به جای ادامه در جاده بسیار شلوغ و پرترافیک شماره 2 به سمت جزیره ای در جنوب این جاده ادامه دادیم و از شهر تاکاماتسو تا ماتسویاما را رکاب زدیم تا به شهر هیروشیما برسیم. البته این مسیر نه تنها خلوت تر نبود، بلکه به علت کوهستانی بودن، تردد بیش از حد کامیون، جاده بسیار باریک، پر از تونل و خطرناک بود. اما به هر حال بعد از 3 روز به هیروشیما رسیدیم. در این روزها نسیم هزاران با نارحتی می گفت: "هرگز دوباره برای دوچرخه سواری به ژاپن سفر نخواهم کرد" اما این ادعا حقیقت نداشت. هنوز چند روزی از ترک ژاپن نگذشته و نسیم با شوری خاص از خاطرات آن یاد می کند. "آرزو دارم دوباره به ژاپن سفر کنم". این گونه است تاثیر عشق و محبتی که مردم این کشور به ما عرضه داشته اند.

Pleasant Time
Koji and Emi's house

Ferry to Takamatsu
Ferry to Takamatsu
On the road
On the road

On the road
Noodle again
Ice cream



 |+| نوشته شده در  2008/10/23ساعت 12:25  توسط جعفر ادریسی و سمیه (نسیم) یوسفی  | 

After 3 days stop in Kyoto on September 30th we left to Osaka. It was so exiting moment to meet a lot of new friends who joined to welcome us to start cycling from Kyoto to Osaka. Miss Ogawa and all the friends at Code Pink Japan, Mr. Shojo Umeda the president of WSFOsaka Organization, friends of Peace road cycling and other wonderful peace activists who participated with this beautiful welcoming ceremony joined us. As we mentioned before Code Pink Japan had arranged some events for us in Osaka and other cities. the first plan was cycling through Peace Road which starts from Kujo street in Kyoto and ends to Kujo street in Osaka, the road is about 50 kilometers
Kujo in Japanese means number 9. Number 9 for all the peace loving Japanese people who are familiar with the article 9 in Japanese constitution is very valuable and mean full

Article 9 of the Japanese constitution renounces war as a means of settling international disputes and prohibits the maintenance of armed forces and other war potential. Article 9 is an international oath declaring No to War. Now what peace organizations in Japan are doing is to work seriously on a global campaign. The Global Article 9 campaign to Abolish War encourags people and governments to adopt similar peace laws in every country, and work towards demilitarization and a culture of peace

Every year on May 10th (the day of constitution which is a national holiday in Japan) peace road cycling organization arranges a bike ride on the peace road (Kujo Kyoto to Kujo Osaka) with this message: “come and bike all together along the peace road on the day of constitution”. There was not 10th of May, but it was an honor for us to ride our bikes on the peace road with our new friends Takahashi Kazuyuki (the leader) and Yamaguchi Shinji the member of PRC Organization. It was the first time for us in Japan to ride on bike path which was very safe and pretty. Yamaguchi and Takahashi where full of positive energy and welcoming people. The riding time passed full of joy and love. Later we became very close friends. After getting to Osaka there was a welcome party and reception for us to present our mission. What was so interesting in this event was planting 8 trees. As you know in Japan there is not much free room and places to arrange tree planting, but Miss. Nobuyo Fujinaga had a wonderful idea. She had brought 8 beautiful Happiness Trees (Shivasae Noki). People who had came for the presentation got these 8 trees and each of them became responsible to take care of the trees. So this is another way of having trees and become a part of this green project. Here is the link to the geocities website about this event:

We spent 6 night in a Youth hostel (supported by Code Pink and WSFOsaka) and one night we where hosted by Miss. Junko Komori who was a Japanese teacher in Mongolia. Junko who is Hisae's close friend was really kind and hospitable. We had really nice time together. In the morning when wanted to leave Osaka to Hiroshima in a rainy day we planted some Tulip seeds 4 together. “When the spring comes and the flowers bloom, they will remind me of you. I am so happy to be a part of your mission” said Junko when she hugged Nasim warmly

While we were in Osaka and other cities around, we had the busiest schedule of tree planting and presentations in Japan. Hisae patiently supported us and helped us as the interpreter. We want to mention the places and people who we met in city of Osaka, Suita and Sakaie city
On October 1st we planted our 56th tree at Senshu Nursing Technical College in Sakae city. We named this tree Bist o Shesh (in Farsi means 26) in honor of the 26 students who participated with this ceremony. At the end of presentation and tree planting we joined them on their class which was the other new experience for us to see the young new nurses who are getting their lessons. Here is the link to the college website about our visit:

On October 3rd we planted 3 beautiful Quince trees at the campus of day care for elderly people which were a part of Aozora Foundation. It was so touching for us to meet with some of the old ladies who were the victims of Atomic bombing in Hiroshima and Nagasaki on 1945. One of them who hugged Nasim with her eyes full of tears encouraged us to work hard and keep going for Peace. “You gave me a lot of hope for having a peaceful world. please keep working for peace” she said

We had some slide shows for members of New Japan women association, English students of Glocal institute, Suita city office workers and a meeting with Mr. Akio Kinoshita one of the representative of Suita city. We also visited some environmental centers like Hana To midori (Center of flowers and greens) and Aozora foundation who participated with the Quinces tree planting
At Hana to Midori center we were also able to register for planting a Cherry tree which will planted on January 2009 as a part of our green belt of peace around the world
The most touching event for us was joining the presentation of 2 Vietnamese friends Miss. Huynh Ngoc Van (the vice director of War Remnants Museum) and Miss. Huynh Thi Kieuthu who was cycling for peace
All these days passed by really touching, sad and also nice time. All of the hands and eyes were full of hope and love. Every body wrote down their messages and wishes for peace on our banner. Who can control themselves when the tears on eyes showed all of our feeling about what had happened to the human being during the war time and what the human being want to have to be happy
May peace prevail on earth

کاشت 13 درخت صلح در کشور ژاپن
پس از اقامتی 2-3 روزه کیوتو را به سمت اوساکا در تاریخ نهم مهرماه (30 سپتامبر 2008) ترک کردیم. در این روز 2 نفر از اعضای گروه دوچرخه سواری Peace Road Cycling با هماهنگی گروه صلح جوی Code Pink و حمایت آقای شوجی اومدا (Shoji Umeda) رئیس سازمان WSF Osaka و جمعی از دوستان ژاپنی در خیابان Kujo شماره 9 کیوتو به ما ملحق شدند تا مسیر تقریبا 50 کیلومتری تا خیابان نهم اوساکا را رکاب بزنیم.
عدد 9 برای صلح طلبان ژاپنی عددی مقدس به شمار می آید، زیرا در بند 9 قانون اساسی آنها آمده است که ژاپن دیگر نباید در هیچ جنگی شرکت کرده و یا آنرا حمایت کند. احداث هرگونه تجهیزات و تشکیل نیروهای ارتشی در این کشور ممنوع می باشد. در حال حاضر پایه و اساس اصلی گروه جهانی بند 9 انجام فعالیتهای فرهنگی بسیاری در جهت افزودن این بند به سایر قوانین اساسی کشورهای دیگر می باشد. یکی از دلایل اصلی تصویب این قانون هم از بین رفتن و کشته شدن بسیاری از مردم بی دفاع در جنگ جهانی و بمباران هیروشیما و ناکازاکی می باشد.
یاماگوچی و تاکاهاشی عضو گروهی هستند که هر ساله در روز قانون اساسی که تعطیلی رسمی در کشور ژاپن می باشد (دهم ماه می هر سال) مسیر بین خیابانهای 9 در شهر را به مسافت 50 کیلومتر با شعار " بیایید با هم در طول مسیر صلح در روز قانون اساسی رکاب بزنیم" دوچرخه سواری می کنند. آنها با این ایده زیبا مسیر بین کوجو کیوتو تا کوجو اوساکا را جاده صلح نامیده اند.
با کمک و راهنمایی ها و همراهی آنها مناظر بسیار زیبایی را در مسیر دوچرخه سواری و در کنار رودخانه تجربه کردیم. اولین باری بود که در کشور ژاپن در امنیت کامل و در مسیر مخصوص دوچرخه رکاب می زدیم.
در انتهای روز برای جمعی از دوستان ژاپنی اسلاید شویی از ایران و سفر نمایش دادیم و در انتها نیز موفق به کاشت 8 درخت شدیم. البته اینبار کمی متفاوت!!!
ژاپن کشوری کوچک و پر جمعیت می باشد، به این دلیل اکثر فضای خانه ها و مکان ها در سایز های بسیار کوچک ساخته شده اند. این مسئله باعت به وجود آمدن مشکلاتی برای هماهنگی کاشت درخت شده بود ولی خانم نوبویو فوجیناگا (Nobuyo Fujinaga) از فعالان صلح با ابتکاری جالب 8 درخچه کوچک (Shivasae Noki) به معنای درخت خوشبختی را که به شکلی زیبا تزئین شده بودند همراه آورده بود و قرار شد بین مردم پخش کنند تا هر کس در محلی مناسب آنها را بکارد.
بعد از مراسم نیز خوردن یک شام دست جمعی از انواع موجودات عجیب دریایی که اکثرا خام سرو می شوند، حسابی دلچسب بود!!!
لینک ژاپنی:

مدت 6 روز را در YMCA youth hostel اقامت داشتیم که هزینه آن توسط گروه Code Pink و سازمان WSFOsaka پرداخت شده بود. یک شب هم میهمان خانم جونکو کوموری (Junko Komori) از دوستان صمیمی هیساا بودیم. او که در کشور مغولستان زبان ژاپنی تدریس می کند، زنی بسیار مهربان و مهمان نواز بود. صبح روز خداحافظی و در روز ترک اوساکا به سمت هیروشیما همه با هم زیر قطره های باران چندین پیاز لاله در یک گلدان کاشتیم. جونکو به گرمی نسیم را در آغوش گرفته بود و می گفت با شروع فصل بهار و شکوفا شدن این گلهای لاله من به یاد شما خواهم بود. خوشحالم که خانه من نیز بخشی از سفر سبز شما می باشد.
در این مدت بیشترین و مهمترین کارهای فرهنگی در این کشور به انجام رسید که اگر بخواهیم به طور کامل آنها را بنویسیم بسیار زمانبر است و فقط به شکل فهرست وار یادداشت می کنیم. لازم به ذکر است که در تمامی این برنامه ها که تعداد آنها بسیار زیاد می باشد خانم هیساا اوگاوا (Hisae Ogawa) مدیر کدپینک ژاپن ما را همراهی می کرد. هیساا که خانمی حدودا 70 ساله بود با صبوری و اشتیاق فراوان کار مترجمی را نیز به عهدا گرفته بود.
در هر شکل و مکانی که فرصتی داشتیم، سعی کردیم تصاویری از ایران را برای مردم عادی پخش کنیم، عکس العملهای دوستان ژاپنی و نحوه تعجب کردن آنها از دیدن تصاویر بسیار جالب و جذاب بود. ما سعی داشتیم با نمایش تصاویری از تمام انسانها، کودکان، طبیعت و موجوداتی که در طول راه دیده ایم، تصویری متفاوت و واقعی را در ذهن آنها بوجودآوریم و نشان بدهیم که دیگران چگونه برای صلح و طبیعت تلاش می کنند و از آنها نیز یاد بگیریم که چگونه مردم ژاپن در این موارد فعالیت می کنند.
- در روز چهارشنبه دهم مهرماه مصادف با اول اکتبر درخت 56م (Berry tree) به ژاپنی ایچیگو (Ichigo) در دانشکده پرستاری (Senshu Nursing Technical College) شهر سوئیتا کاشته شد. برای این درخت به مناسبت اینکه 26 نفر دانشجو تا چند روز دیگر موفق به دریافت لباس، کلاه و مدرک پرستاری می شدند،اسم  بیست و شش انتخاب شد.
لینک ژاپنی :
- بازدید از دانشگاه پرستاری، نحوه تدریس و اجرای اسلاید شو در سالن نمایشهای دانشگاه
- کاشت 3 درخت زیبای (به) در تاریخ 12 مهر ماه مصادف با سوم اکتبر 2008در مرکز نگهداری از سالمندان و بیماران آسیب دیده از آلودگی هوا و تعدادی از بازماندگان انفجار اتمی
- اجرای اسلاید شو و صحبت درباره اهداف ما از سفر در چندین جلسه مختلف
انجمن زنان New Japan Women Associatin
دانشجویان زبان انگلیسی مرکز Glocal
دانشجویان زبان و کارکنان شهرداری شهر سوئیتا
ملاقات با آقای آکیو کینوشیتا (Akio Kinoshita) نماینده شهردار شهر سوئیتا
- بازدید از چندین مجموعه و پارک که برنامه ها و پروژه های جالبی برای کاهش آلودگی هوا و کاشت درخت داشتند
مرکز هانا توو میدوری (Hana To Midori, Center of Flowers and Greens)
بنیاد آزورا Azora Foundation
- ثبت نام برای کاشت درخت زیبای گیلاس در ژانویه سال 2009
- شرکت در جلسه معارفه و اسلاید شو فعالان صلح ویتنامی خانم Huynh Ngoc Van و خانم Huynh Thi Kieuthu  که با دوچرخه برای صلح رکاب می زنند. (گزارشی کامل از این جلسه را در سایت خواهیم نوشت)

لحظاتی تاثیر گذار، غم انگیز و به نوعی شیرین بر ما گذشت. جای همه دوستان عزیز خالی. دستانی گرم و چشمانی مشتاق برای فردایی بهتر و تجربه زیبایی های زندگی. نگاههای سرشار از عشق و امید تشنه صلح و آرامش. پیامهای که با تمام وجود و احساس بر روی پرچم صلح سبز ما شکل می گرفتند. چگونه می توان احساس خود را نهان کرد، که حس نمناک اشک بر روی صورت، آنرا نمایان می کرد
برقرار باد صلح سبز در سرتاسر جهان

Welcoming Ceremony
Kujo Street - Kyoto
Takahashi and Yamaguch

Miss. Fujinaga
Welcome to Osaka
Welcome to Osaka
Happiness Trees

Senshu Nursing College
Senshu Nursing College
Planting 26
Senshu Nursing College

Osaka subway
Senshu Nursing College
Senshu Nursing College
Toji Temple

Senshu Nursing College
Aozora elderly daycare

Toji Temple
Big Camera
 Three Quince trees
Miss Komori

Aozora elderly daycare
Aozora elderly daycare

Aozora elderly daycare
Miss Hisae Ogawa
 |+| نوشته شده در  2008/10/21ساعت 3:32  توسط جعفر ادریسی و سمیه (نسیم) یوسفی  | 

Our dearest international friends and travel mates, greetings to all of you

It has been a long time that we weren’t able to update our website, due to in most parts we didn’t have access to internet and also there was a problem in our website. Unfortunately the website was done for more than 1 week and it took us a long time to solve the problem.
At the moment we are in South Korea, Yes! We are done by our trip in Japan with a lot of nice experiences.
35 day cycling in Japan went by:
- cycling from Tokyo to Yokohama – Nagoya – Kyoto – Osaka – Takamatsu – Matsuyama – Hiroshima and Shimonoseki, Total distance about 1200 Kilometers
- Peace riders at Peace Road Cycling Organization joined us for bike ride from Kyoto to Osaka. they also supported and participated most of our events in Osaka
- planting 13 beautiful trees for peace supported by Code Pink Japan
- having presentations and slide shows in some cultural and educational places supported by Code Pink Japan and WSFOsaka Organization
- visiting green buildings and environmental organizations
-dedicating a peace banner and colorful peace cranes to the Children’s Peace Monument in Hiroshima Peace Memorial Park
- visiting Hiroshima Peace Memorial Museum and some UNESCO World Heritages
Finally on October 14th we took a ferry from Shimonoseki, Japan to Busan, South Korea. Every thing is going well. At the moment we are in Koje Island staying in the flat of our Iranian friend Mehdi. We are planning our trip in Korea and also applying for Chinese visa. We will stop here for a couple of days and promise to write the stories of our visit in Japan
With love, respect and Peace
Nasim and Jafar
October2008 – Koje Island, South Korea

با عرض سلام خدمت همه دوستان، همسفران و همراهان همیشگی.
مدتی است که به علت عدم دسترسی به اینترنت موفق نشده ایم گزارشهای سفر را بنویسیم. گویا مدتی هم سایت اصلی دچار مشکل بوده و زمان زیادی برای درست شدن آن صرف شد.
در این مدت 35 روزه سفر در ژاپن موفق به انجام کارهای زیر شدیم:
- عبور از شهرهای: توکیو، یوکوهاما، ناگویا، کیوتو، اوساکا، تاکاماتسو، ماتسویاما، هیروشیما و شیمونوسکی
- دوچرخه سواری مسیر بین شهرهای کیوتو – اوساکا به همراه 2 نفر از دوچرخه سواران گروه ژاپنی Peace Road Cycling
- کاشت 13 درخت صلح
- اجرای برنامه های فرهنگی و اسلاید شو در مراکز مختلف فرهنگی، دانشگاه ها و گروهای صلح جو به ویژه Code Pink
- دوچرخه سواری به طول بیش از 1200 کیلومتر
- اهداء لوح صلح همراه با 5 عدد درنای کاغذی (پرنده صلح) به مجموعه درناهای کاغذی ساداکو (بنای صلح کودکان ) در مجموعه پارک صلح در شهر هیروشیما
- بازدید از چندین اثر ثبت شده جهانی، موزه های مختلف به ویژه موزه صلح و جاذبه های تاریخی و طبیعی
در انتهای مسیر نیز بوسیله کشتی شهر شیمونوسکی، ژاپن را ترک و در روز 14 اکتبر 2008 وارد شهر پوسان در جنوب کشور کره جنوبی شدیم.
در حال حاضر نیز در جزیره کوجه-اوکپو در جنوب پوسان و در منزل یکی از دوستان خوب ایرانی اقامت داریم (که داستان نحوه آشنایی ما با آقا مهدی خیلی جالب و خواندنی است که در آینده ای نزدیک حتما می نویسیم).
در این مدت سعی خواهیم کرد ضمن استراحت و تجدید قوا، گزارشها و تصاویر سفر در ژاپن را در سایت قرار دهیم.

تصاویری از کیوتو :
در مدت اقامت در منزل خانواده یوکاری در شهر کیوتو-ژاپن موفق به بازدید از چندین اثر ثبت شده جهانی شدیم که تصاویر آنها را در زیر قرار داده ایم.

Kinkakuji Temple
Kinkakuji Temple
Kinkakuji Temple
Kinkakuji Temple

Kinkakuji Temple
Kinkakuji Temple
Kinkakuji Temple
Kinkakuji Temple

Gold fish
Kinkakuji Temple

Kinkakuji Temple

Kinkakuji Temple
Kinkakuji Temple
Kinkakuji Temple
Kinkakuji Temple

Kinkakuji Temple
Ryoanji Temple
Ryoanji Temple

Rock Graden
Ryoanji Temple
Ryoanji Temple
Ryoanji Temple

Ryoanji Temple
Kinkakuji Temple
 |+| نوشته شده در  2008/10/18ساعت 7:53  توسط جعفر ادریسی و سمیه (نسیم) یوسفی  |